12. jul, 2016

Tijdslot

Zoek “tijdslot” op internet en je leest dat het een slot is dat, als het door de sleutel of code geopend wordt, pas na een bepaalde tijd ontgrendelt.
Zo’n soort tijdslot bedoel ik hier echter niet. Ik heb het over het tijdslot (Engels: time-slot) dat tegenwoordig gehanteerd wordt bij musea en andere (meer of minder toeristische) attracties.

Wij hadden in Nederland al eens kennis gemaakt met het verschijnsel, toen we de Matisse-tentoonstelling in het Stedelijk in Amsterdam wilden bezoeken. We hebben wel een museumkaart, maar zouden voor de expositie moeten bijbetalen. Geen probleem. Op de website werd ons geadviseerd dit alvast online te regelen, zodat we niet in de rij hoefden te staan. Maar toen ik dat wilde regelen, bleek er een tijdslot te zijn: hoe laat waren wij van plan de expositie te bezoeken?
Nu zijn wij wel enigszins van de voorbereiding (vandaar het bezoek aan de website) maar we houden toch ook wel van een beetje spontaniteit. Dat ging nu dus niet. We moesten overleggen. Welke trein zouden we nemen? Hoe laat moesten we dan thuis weg? Gingen we eerst nog ergens koffie drinken of iets anders doen? Wat wilden we die dag nog meer? Kortom: we moesten ons dagje Amsterdam van tevoren al helemaal in gaan delen. Het werd een leuke dag hoor, daar klaag ik niet over. Maar steeds op je horloge moeten kijken is toch een minpuntje.

Dat was onze beperkte ervaring met het tijdslot – tot voor kort. In onze meest recente vakantie echter kwamen we het tijdslot meerdere malen tegen.

We zouden om te beginnen gaan kamperen in de buurt van Barcelona, en wilden een dag of twee uittrekken om de stad te bekijken. Een verplicht onderdeel daarbij was voor ons een bezoek aan de Sagrada Familia. Koop je tickets online, stond in alle boekjes, anders zou je uren in de rij staan. Dat laatste vonden we toch een beetje zonde van onze tijd, dus online tickets zouden het worden. Dan moet je dus in elk geval een datum prikken – terwijl we nog niet eens wisten wanneer we uit Nederland zouden vertrekken. Dus weer overleggen (gelukkig kunnen we als Nederlanders goed polderen). Dag van vertrek definitief kiezen, wanneer komen we aan, op welke dagen willen we Barcelona bezoeken. Nadat we waren uitgepuzzeld lag de invulling van de eerste week van de vakantie al helemaal vast – een uniek gebeuren. Maar toen moesten we ook nog een tijd prikken! Uiteindelijk werd het 12 uur ’s middags met het idee dat dat wel zou moeten lukken. En dat deed het ook – we konden onze dagindeling hier goed op afstemmen. Het bezoek aan de Sagrada Familia was gelukkig een groot succes en inderdaad: wie nog een kaartje moest kopen stond in een lange rij.

Op de tweede dag in Barcelona waren we minder fortuinlijk. We wilden naar Park Güell, een andere Gaudi-attractie. We hadden dit niet van tevoren bedacht en niets online aangeschaft, dus na een kop koffie op de Plaça de Catalunya en wat sightseeing sloten we aan in de rij voor de kaartjes. Daar kregen we al snel te horen dat er een “time-slot” was: we zouden pas om 1 uur ’s middags naar binnen kunnen. Het was 11 uur ‘s ochtends, het was onze laatste dag in Barcelona en we wilden nog héél veel zien. We zijn dus uit de rij gestapt, hebben een wandeling door het openbare deel van het park gemaakt (ook heel mooi!), nog een kop koffie gedronken en een paar foto’s door het hek gemaakt. Jammer. Toen zijn we verder gegaan en hebben we nog een heel plezierige dag gehad.

Maar dat was nog niet alles.
We zagen dat we op onze terugreis naar Frankrijk (waar we de rest van de vakantie wilden doorbrengen) langs Figueres zouden komen. Figueres is de geboorteplaats van Salvador Dali en in het museum daar is de grootste collectie van zijn werken te zien. Hé, een leuk uitstapje voor onderweg! Na Park Güell echter wilden we het deze keer toch maar anders organiseren en zittend voor de tent (camping met goede wifi!) zocht ik een dag van tevoren de website van het Dali-museum op. Klikken op online tickets bestellen, datum invullen – en daar kwam het bericht: voor de volgende dag (een zondag) waren er nog 8 tickets beschikbaar, en alleen om 11.00 uur. Daar ging ons “spontane” museumbezoek. Om 11.00 in Figueres en voor die tijd onze tent nog afbreken, de auto inladen en er naar toe rijden? Misschien nèt te doen, maar dan wel met veel haastwerk. We hebben het maar laten zitten.
En gelukkig maar, want achteraf hadden we het toch niet op tijd gehaald. We waren daarentegen lekker vroeg in Argelès-sur-Mer en brachten de middag heerlijk door aan het strand. Ook niks mis mee. En voor het strand was er geen tijdslot.