31. jul, 2018

Een surrealistische parkeergarage

Vorig jaar kampeerden wij vlak boven de Pyreneeën, en we wilden toen in elk geval een dagje naar Figueres in Spanje gaan voor een bezoek aan het Dalí Museum. Het jaar daarvoor waren we een week in de buurt van Barcelona, maar hadden uiteindelijk geen tijd meer voor Figueres. We namen ons voor om het deze keer niet te laten schieten. De tickets waren al online gekocht: op zaterdag 27 mei, om 11.00 uur precies, moesten we ons melden bij de kassa.

De relatief korte afstand van Argelès-Plage naar Figueres was snel afgelegd. We hadden besloten om, voor de zekerheid, op de heenreis de tolweg te nemen. De “route pittoresque”, kronkelend langs de kust, bewaarden we voor de terugweg. Eenmaal in Spanje kwam Figueres snel in zicht. Het was een hete dag: het was alsof we de blauwe lucht zagen trillen boven de stad. En uiteraard waren er wegwerkzaamheden in Figueres. Doordat we zo goed op de borden moesten letten, misten we net de afslag die we volgens de tomtom moesten nemen. Onder het voortdurend herhaalde “Keer om” van onze gids Bram moesten we eerst een hele tijd rechtdoor rijden. Toen we op een groot, groen plein met palmbomen kwamen, sloegen we op goed geluk drie maal rechtsaf en ja hoor: we zaten weer op de goede weg. Al gauw konden we alsnog de afslag nemen, en we begrepen ook hoe we hem hadden kunnen missen, want het was meer een gat in de huizenrij dan een duidelijke zijstraat. Dat het de goede afslag was, zagen we direct: even verderop stonden de rode muren van het museum met de geelwitte reuzeneieren op het dak.

Eerst maar even parkeren, dachten we, toen nog niet wetend dat we hierbij ruim voor ons bezoek aan het museum al een buitengewoon surrealistische ervaring zouden hebben. De parkeergarage doemde nog geen honderd meter voorbij het museum op aan onze linkerhand. Meteen naar binnen dus. Voorbij de slagboom zagen we dat we niet de eersten waren: het stond er al behoorlijk vol met auto’s, voorzien van nummerborden uit de halve EU. Na een eerste rondje zagen we toch al een plaatsje! Enthousiast reden we de auto erin, om vervolgens tot de ontdekking te komen, dat we noch het rechter- noch het linkerportier konden openen. Links stond een andere auto -keurig binnen de lijnen- en rechts stond een hek. Misschien een parkeerplek voor zo’n klein invalidenautootje? De enige optie was de banken omlaag klappen en naar buiten via de vijfde deur, maar dat was ons toch nog een brug te ver. Nog los van het feit dat de kofferbak helemaal vol met kampeertroep lag.

De auto dus in z’n achteruit, en een nieuw plekje zoeken. Tijdens onze zoektocht zagen we nog meer auto’s op mini-plaatsjes staan. We vroegen ons uiteraard af hoe de mensen er uit waren gekomen. Of misschien hadden Spaanse auto’s een afstandsbediening voor het parkeren? Gelukkig zagen we een stukje verderop nog een parkeermogelijkheid: langs één van de zijkanten van de garage kon je ook nog achter elkaar parkeren. Het was wel een héél smal strookje, pal tegen de buitenwand aan, dus ik ging er alvast maar uit om Annelies (die reed) te laten parkeren. Het ging, maar het ging nèt, zelfs met ingeklapte spiegels. Vervolgens zagen we tot onze schrik ook ineens nog een enorme plas water onder de auto liggen, maar dat bleek achteraf gewoon te komen doordat de airco het even heel erg druk had gehad in de oververhitte garage.

Toen we naar de uitgang liepen, zagen we meerdere automobilisten allerlei capriolen uithalen om hun voertuig te parkeren en vervolgens te verlaten. Ook op ons eerste plekje stond weer een auto, maar wel met de mensen er nog in. We waren héél blij dat wij dit achter de rug hadden en gingen (het was nog ruim voor elven) eerst maar eens een heerlijk en welverdiend kopje koffie drinken op het plein naast het museum.

O ja, het museum! Ik zou het bijna vergeten, maar dat was zéér de moeite waard. Een aanrader, en niet alleen voor liefhebbers van Salvador Dalí. Het omvat alle mogelijke soorten kunst en is gebouwd in een oud theater. Het is dan ook eigenlijk één grote theatershow. Wel druk bezocht, trouwens – we begrepen waarom er een tijdslot was ingesteld bij de kaartverkoop. En tussen al deze verrassend, bizarre en soms onwezenlijke kunst bedachten we, dat die parkeergarage vermoedelijk stiekem gewoon een onderdeel was van deze surrealistische happening.